Не беше првата година во Германија.
Не беше ни првиот месец.
Всушност…
Сè беше токму како што посакував.
Имав работа.
Редовна плата.
Платени сметки.
Фрижидерот беше полн.
Конечно немав финансиски страв.
И мислев…
„Ете, успеав.“
Но една вечер…
Седнав сам.
Ја изгасив телевизијата.
Во станот владееше целосна тишина.
И си поставив едно прашање.
Прашање што долго време го оттурнував.
„Дали навистина живеам… или само функционирам?“
Тогаш сфатив нешто.
Кога тргнав за Германија, сите ми зборуваа за платата.
За редот.
За дисциплината.
За сигурноста.
И знаеш што?
Не лажеа.
Навистина е така.
Работите функционираат.
Возовите.
Институциите.
Системот.
Платата секогаш стигнува.
Но никој…
Баш никој…
Не ми кажа колку лесно човек може да се изгуби во совршено организирана рутина.
На почетокот…
Сè беше ново.
Секој ден носеше возбуда.
Нов јазик.
Нови луѓе.
Нови навики.
Нова држава.
Секој мал успех ми даваше сила.
Се чувствував горд.
Потоа…
Без ни да забележам…
Новото стана секојдневие.
Будилник.
Работа.
Маркет.
Дома.
Вечера.
Спиење.
И повторно истото.
Ден по ден.
Недела по недела.
Месец по месец.
Во еден момент повеќе не ги броиш убавите денови.
Почнуваш да ги броиш слободните денови.
Одморите.
Празниците.
Следното враќање дома.
И тоа е моментот кога сфаќаш…
Животот полека се претворил во календар.
Најчудното е што никој не те принудува.
Никој не ти вика.
Никој не те навредува.
Никој не ти кажува дека мораш.
Системот едноставно функционира.
А ти…
Полека…
Почнуваш да функционираш заедно со него.
И токму тоа е најопасното.
Затоа што не чувствуваш кога почнуваш да се губиш себеси.
Петокот станува најубавиот ден во неделата.
Саботата поминува пребрзо.
А во недела навечер…
Веќе чувствуваш тежина.
Не затоа што ја мразиш работата.
Туку затоа што знаеш дека утре започнува истиот круг.
Одново.
И одново.
И одново.
А најтешко е кога ќе се јавиш дома.
Мајка ти ќе праша:
„Како си, сине?“
А ти веднаш ќе кажеш:
„Добро сум.“
Не затоа што е вистина.
Туку затоа што не сакаш да ја загрижиш.
Не сакаш да слушне дека понекогаш најмногу ти недостигаат работи што порано никогаш не си ги ценел.
Неделниот ручек.
Кафето со другарите.
Гласот на соседот.
Мирисот на дождот во твојата улица.
Смеењето со семејството без да гледаш на часовник.
Во Германија научив една лекција.
Лекција што никој не може да ти ја објасни.
Мора сам да ја почувствуваш.
Парите можат да ти го олеснат животот.
Но не можат да ти го исполнат.
Не можат да купат време со родителите.
Не можат да ја вратат пропуштената прегратка.
Не можат да го вратат роденденот што си го гледал преку видео повик.
Ниту свадбата на која не си бил.
Ниту годините што тивко им поминуваат на мајка ти и татко ти.
И тогаш сфаќаш нешто многу важно.
Не си дошол во Германија само за да работиш.
Дошол си да создадеш подобар живот.
Но понекогаш…
Во трката по подобар живот…
Забораваме да живееме.
И не…
Ова не е приказна против Германија.
Напротив.
Германија им даде шанса на илјадници Македонци.
Им даде сигурност.
Работа.
Плата.
Иднина.
Многумина овде изградија прекрасен живот.
Но Германија нè научи и на уште една вистина.
Животот не се мери само со тоа колку заработуваш.
Се мери и со тоа колку мир чувствуваш кога ќе ја затвориш вратата од домот.
Колку искрено се смееш.
Колку време имаш за луѓето што ги сакаш.
Колку често се чувствуваш навистина жив.
Можеби затоа многумина никогаш не зборуваат за ова.
Не затоа што не го чувствуваат.
Туку затоа што се плашат од една реченица.
„Што се жалиш? Имаш добра плата.“
А вистината е многу поедноставна.
Човек може истовремено да биде благодарен што живее во Германија…
…и сепак да чувствува дека нешто му недостига.
Тоа не е неблагодарност.
Тоа е човечност.
Затоа денес нема да ве прашам колку заработувате.
Нема да ве прашам каков автомобил возите.
Нема да ве прашам ниту колку години сте во Германија.
Ќе ве прашам само едно.
Кога навечер ќе останете сами со своите мисли…
Дали го живеете животот што некогаш сте го замислувале?
Ако одговорот е „да“…
Чувајте го тоа чувство.
Тоа вреди повеќе од секоја плата.
А ако понекогаш одговорот е „не“…
Знајте дека не сте сами.
Илјадници Македонци во Германија го носат истото прашање во себе.
Само ретко кој има храброст да го изговори гласно.
Знајте дека веројатно не сте единствените.
Текстот е авторска сопственост и неговата содржина не смее да се превзема во целост или делови без претходна согласност од авторот или порталот Емигрико.
